De hartverlamming is het onvermogen van één van beide of beide kanten van het hart om voldoende bloed te pompen om aan de behoeften van het lichaam te voldoen. De termijn moet van hartaanval worden onderscheiden, die over het algemeen naar myocardiaal infarct, of dood van een sectie van hartspier verwijst. De voorwaarde verschilt ook van hartblok, een gebrek aan coördinatie van de samentrekkingen van de hogere en lagere kamers van het hart, en van hartarrestatie, de plotselinge onderbreking van hartfunctie. De hartverlamming wordt door zwelling van de aders gekenmerkt die de longen dienen of van die die de rest van het lichaam, of allebei dienen; dit engorgement wordt uitgedrukt in de term congestiehartverlamming. De mislukking van de rechterkant van het hart kan uit longhartkwaal voortvloeien. Andere prominente oorzaken van hartverlamming zijn abnormaal hoge bloeddruk (hypertensie), coronaire atherosclerose (de aanwezigheid van vettige stortingen in de voering van de kransslagaders), en reumatische hartkwaal.

 Een persoon met linker-opgeruimde hartverlamming ervaart dyspnoe na inspanning, moeilijkheid in ademhaling terwijl het liggen, krampen van ademnood bij nacht, en abnormaal hoge druk in de longaders. Een persoon met juist-opgeruimde mislukking ervaart abnormaal hoge druk in de systemische aders, uitbreiding van de lever, en accumulatie van vloeistof in de benen. Een persoon met mislukking van beide ventrikels heeft een vergroot hart dat in galop ritme-die is, in groepen van drie geluiden eerder dan twee slaat.

 De behandeling wordt geleid naar het verhogen van de sterkte van het hart muscle' s samentrekking (de rust in bed en het vingerhoedskruid worden voorgeschreven); naar vermindering van vloeibare accumulatie door beperking van natriumopname en verhoging van natriumafscheiding; en naar verwijdering van de onderliggende oorzaak van de mislukking.